نرخ هیپوگلایسمی شدید در میان زیر گروهی از بیماران دیابتی بیش از افراد شرکت کننده در کارآزمایی های بالینی است
24 دسامبر 2015– خطر هیپوگلایسمی شدید در میان زیر گروه خاصی از بیماران مبتلا به دیابت نسبت به کسانیکه در کارآزمایی های بالینی تصادفی شرکت می کنند، بالاتر است.
محققان دانشکده ی پزشکی و بهداشت عمومی دانشگاه ویسکانسین به ارزیابی پرونده های الکترونیکی سلامت تقریباً یک میلیون فرد بزرگسال مبتلا به دیابت از سال 2005 تا 2011 که تحت مراقبتهای پزشکی بودند، پرداختند. تقریباً 95 درصد از این افراد به دیابت نوع 2 مبتلا بودند.
نرخ سالانه ی هیپوگلایسمی شدید از 1.4تا 1.6حادثه به ازاء هر 100 نفر– سال است و در میان گروههای سنی جوان و مسن بالاتر است. همچنین این خطر در میان افرادیکه به بیماری قلبی عروقی مبتلا هستند، مقدار هموگلوبین A1Cآنها بالاتر است و به بیماریهای مزمن کلیوی مبتلا می باشند، بالاتر است.
نرخ ابتلا به هیپوگلایسمی شدید در جوانترین گروه (20 تا 44 سال) بیش از گروه مسن تر بود، محققان خاطر نشان می کنند که این نتایج شاید بیانگر شیوع بالای دیابت نوع 1 درمیان افراد جوانتر باشد. این نتایج با نرخ 0.3و 0.1مشاهده شده در بیماران شرکت کننده در کارآزمایی های تصادفی شامل مطالعه ی اقدام برای کنترل خطر بیماریهای قلبی عروقی در دیابت (ADVANCE) و مطالعه ی ORIGINمقایسه گردید.
اپیزودهای هیپوگلایسمی شدید درمیان بیماران تحت درمان با انسولین، داروهای تحریک کننده ی ترشح انسولین و بتا بلاکرها بیشتر است، خطر هیپوگلایسمی شدید در بیماران افسرده در شروع تحقیق، 50 درصد بیشتر از بیماران غیرافسرده بود. بیمارانی که در سال دو یا چند بار هیپوگلایسمی شدید را تجربه می کنند اغلب به بیماریهای دیگری نیز علاوه بر دیابت مبتلا هستند.
نویسنده ی این تحقیق دکتر Lipskaمی گوید: نرخ هیپوگلایسمی شدید در کارآزمایی های بالینی تصادفی بسیار کمتر از جمعیت واقعی مبتلا به دیابت است. این موضوع به احتمال زیاد به این علت است که بیماران شرکت کننده در مطالعات کلینیکی معمولاً سالم تر هستند و کمتر از بیمارانی با وضعیت های پیچیده (مبتلا به چند بیماری) به هیپوگلایسمی مبتلا می شوند.
دکتر Lipskaمی افزاید: من نگران هستم که پزشکان به خطر هیپوگلایسمی در میان افراد مبتلا به دیابت نوع 2 و تأثیر آن بر زندگی این بیماران به اندازه ی کافی توجه نکنند .
محققان نتیجه گیری نمودند که به استراتژیهایی برای کاهش خطر هیپوگلایسمی در میان بیماران در معرض خطر زیاد احتیاج است، این اطلاعات نشان می دهد که به استراتژیهای جدیدی برای مدیریت بالینی به منظور کاهش موثرتر وقوع هیپوگلایسمی شدید در میان بیماران تحت درمان در جامعه نیاز داریم.
منبع: